Historia Rotaractu
Rotaract – program tworzenia w ramach Rotary International klubów społecznych dla młodych ludzi w wieku 18-30 lat, został oficjalnie zainaugurowany w styczniu 1968 roku podczas urzędowania Prezydenta RI Luthera Hodgesa. 13 marca 1968 roku klub Rotaract na Uniwersytecie Północnej Karoliny, sponsorowany przez Klub Rotary North Charlotte w Północnej Karolinie w USA, otrzymał, jako pierwszy klub Rotaract, oficjalny czarter. Mimo, iż klub ten uważany jest za pierwszy klub Rotaract, Rotarianie sponsorowali wcześniej podobne organizacje zrzeszające młodych ludzi już od wczesnych lat dwudziestych XXw.
Najwcześniejsi poprzednicy Rotaractu, kluby o nazwie „Twenty-Thirty” (Dwadzieścia-Trzydzieści), były sponsorowane przez kluby Rotary z Sacramento w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. Wspomniane powyżej kluby działały w oparciu o zasady i cele sponsorujących je klubów rotariańskich, zaś droga do członkostwa w nich otwarta była dla młodych osób rozpoczynających kariery zawodowe oraz studentów uniwersytetów. Pierwsze spotkanie klubu Twenty-Thirty odbyło się 19 grudnia 1922 roku. Ruch ten liczył sobie około 125 klubów, sponsorowanych przez kluby rotariańskie działające na terenie Kalifornii, a publikował nawet miesięczny magazyn.
- W 1927 roku w
Wielkiej Brytanii i Irlandii założone zostały kluby „Round
Table” (kluby Okrągłego Stołu). Członkami klubów
Round Table mogli zostać młodzi mężczyźni w wieku 18-40 lat. W
roku 1935 istniało już ponad 90 klubów Round Table. W
listopadzie 1930 roku powstał w Geelong w Australii pierwszy klub
Apex. Kluby te szybko się rozprzestrzeniały i po kilku latach było
ich już ponad 20. Kluby Apex sponsorowane były przez kluby Rotary
i przeznaczone były dla młodych ludzi w wieku 18-35 lat –
studentów oraz osób u progu życia zawodowego.
- Podobne grupy sponsorowane przez kluby Rotary upowszechniały się jednocześnie i niezależnie od siebie na całym świecie. Kluby Unisserve w Indiach, kluby Orbis w Południowej Ameryce, kluby Rotors w Południowej Afryce, Koła Paula Harrisa w Europie, kluby Quadrant w USA są najbardziej znanymi tego przykładami. Kluby te stanowiły podstawę dla późniejszego rozwoju ruchu rotaractorskiego, jako że przyjęły one nowe nazwy w ramach programu Rotaract.
Prawdopodobnie największy nacisk na stworzenie programu Rotaract pochodził z rotariańskich społecznych klubów młodzieżowych przeznaczonych dla uczniów szkół średnich – klubów Interact. Powstały w 1962 roku program Interact osiągnął natychmiastowy sukces. Jednak ponieważ członkostwo w tych klubach było przeznaczone dla uczniów szkół średnich, wnet Rotarianie i członkowie Interactu kończący szkołę zaczęli poszukiwać sposobu na kontynuowanie współpracy. Zarząd RI otrzymał sporo propozycji rozciągnięcia członkostwa w Interact tak, aby osoby kończące szkołę średnią mogły jeszcze przez kilka lat działać w tych klubach. Jednak zamiast przyjecia tej opcji, Zarząd zdecydował o przeanalizowaniu możliwości stworzenia programu nowych klubów społecznych przeznaczonych dla studentów i młodych osób rozpoczynających życie zawodowe.
Decyzja o przyjęciu programu Rotaract zbiegła się w czasie z protestami studentów na całym świecie, które stanowiły przedmiot troski Rotarian. Program Rotaract został przyjęty nie tylko w celu utrzymania członków klubów Interact w rotariańskiej rodzinie, lecz także jako środek do zaangażowania energii młodych ludzi w pozytywne działania dla dobra społeczności, w których żyją.
W 1966 roku powołany został specjalny komitet dla stworzenia nowego programu klubów społecznych dla młodych ludzi. Po głosowaniu przeprowadzonym wśród studentów Uniwersytetu w Houston w Teksasie w USA, komitet zdecydował, że nazwa Rotaract będzie najlepiej odpowiadała idei programu – stanowiąc połączenie słów “Rotary” i “action”. Zbieg okoliczności sprawił, że klub społeczny powstały w 1966r. na Uniwersytecie Północnej Karoliny, przyjął również nazwę Rotaract, jako kombinację słów “Rotary” i “Interact”. Komitet zdecydował, iż młode kobiety także powinny mieć prawo równoprawnego z mężczyznami członkostwa w klubie za pozwoleniem sponsorującego klubu Rotary.
Następnego dnia po otrzymaniu czarteru przez klub Rotaract na Uniwersytecie Północnej Karoliny, wyczarterowany został klub Rotaract na Uniwersytecie La Salle w Tacubaya w Meksyku. W przeciągu kilku kolejnych tygodni otrzymały czartery kluby Rotaract we Florencji we Włoszech, na Gaston College w Północnej Karolinie oraz w Secunderabad w Indiach. Przekształcanie się w Rotaract klubów dla młodych ludzi już istniejących w wielu regionach świata znacząco wsparło szybki rozwój ruchu rotaractorskiego w pierwszych latach.
W roku 1981 Rotaract stał się już na tyle popularny, iż członkowie Rotaractu z Południowej Afryki postanowili zorganizować konferencję INTEROTA, będącą międzynarodowym spotkaniem dla Rotaractorów z całego świata. Kolejne konferencje odbywają się co trzy lata. Do dnia dzisiejszego konferencje INTEROTA organizowane były przez Rotaractorów z Australii, Brazylii, Anglii, Meksyku, Południowej Afryki i Turcji. Międzynarodowe spotkania Rotaractorów mają również miejsce raz do roku na forum Spotkania Przedkonwencyjnego Rotaract, które poprzedza coroczną konwencję Rotary. Pierwsze takie spotkanie odbyło się w Seulu w Korei i uczestniczyło w nim ponad 450 członków klubów Rotaract.
Przemiany jakie zostały dokonane na początku lat dziewięćdziesiątych pomogły umocnić ruch rotaractorski. W lutym 1991 roku pierwszy w Europie Wschodniej klub Rotaract otrzymał czarter w Budapeszcie na Węgrzech, przy pomocy Rotaractorów austriackich. Więzy z Europą Wschodnią zostały zacieśnione gdy ci sami Rotaractorzy austriaccy pomogli utworzyć pod koniec 1991r. klub Rotaract w Pradze. W marcu 1992 roku Zarząd RI ustanowił Światowy Tydzień Rotaractu, który corocznie jest obchodzony w tygodniu, w którym wypada 13 marca, dla uczczenia wyczarterowania pierwszego klubu Rotaract. Podczas Światowego Tygodnia Rotaractu członkowie klubów rotaractorskich uczestniczą w spotkaniach ich rotariańskich klubów sponsorujących, podejmują współdziałanie w ramach wspólnych projektów, a także rozmawiają z klubami rotariańskimi nie sponsorującymi żadnego Rotaractu o zaletach płynących z przystąpienia do programu.
Od 1968 roku Rotaractorzy bezustannie udowadniają, iż mogą tworzyć postępową i konstruktywną siłę dokonującą zmian w ich społecznościach. Wśród podejmowanych działań społecznych są między innymi projekty poprawiania stanu środowiska, odwiedzanie osób starszych lub upośledzonych, kampanie na rzecz upowszechniania krwiodawstwa i dawców organów oraz pomoc dla krajów rozwijających się. Jednym z przykładów szczodrości, jaką potrafią wywołać Rotaractorzy, jest projekt podjęty w 1987r. przez kluby Rotaract z Heemstede i Hillegom-Lissee w Holandii. W celu zebrania funduszy na rzecz akcji PolioPlus, kluby rotaractorskie zaprojektowały rower-amfibię, która mogła przepłynąć kanał LaManche wprawiana w ruch przez 36 Rotaractorów. Dzięki tej kampanii udało się zebrać 210 000 dolarów dla programu PolioPlus, a ponadto przyniosła ona Rotaractorom miejsce w Księdze Rekordów Guinnessa za ich szybkie przepłynięcie kanału.
Obecnie Rotaract przeżywa wciąż fenomenalny rozwój. Działa dziś ponad 7500 klubów rotaractorskich w 155 krajach, zrzeszając szacunkowo 173 000 członków. W obliczu ciągłego rozwoju programu, Rotaractorzy bezustannie udowadniają, iż są przygotowani na “Uczestnictwo we wspólnocie poprzez służbę”.
